Laatste

Eigenlijk had ik gedacht dat het een fluitje van een cent zou zijn, de laatste column schrijven ……. maar niets is minder waar.
Ik krijg plotseling zoveel afscheidsideeën dat ik het nooit ga redden binnen de mij toebedeelde plusminus 400 woorden.
Waar te beginnen en hoe te eindigen? Wie nog vlug bedanken en waarvoor? Nee…..de kanker is niet genezen, noch mijn inspiratie opgedroogd. Ik geef nog steeds met overgave les in het Toon Hermans Huis Maastricht en barst van de verhalen rondom het kleine fijne en soms het grote verdrietige. Regelmatig krijg ik brieven van mensen die mij een  hart onder de riem willen steken of mij vertellen zich te herkennen in mijn columns of mijn boek. Dat mijn directe manier van schrijven het taboe, wat rondom de ziekte kanker hangt wat doorbroken heeft en dat laatste doet goed. Dus u lezers bedankt voor het volgen van dit proces en uw vaak bemoedigende woorden!
Bij het bedanken gebeurd altijd dat je mensen vergeet en omdat te voorkomen ga ik maar niemand bij naam noemen, zit ik altijd goed!
Belangrijk voor mij is wel om mijn leerlingen, waarvan sommigen voor altijd verankert in mijn hart, te laten weten hoe dankbaar ik ben dat ik hen les mag geven. Dat zij een voortdurende bron van inspiratie voor mij vormen. Ik geniet van wat zij, vaak tot hun eigen stomme verbazing, maken en ik altijd weer van hen leer dat creativiteit een prachtig middel is om verdriet en pijn even te vergeten. Voor alle lol die we maken en sommige tranen die we vergieten en zij mijn maatjes zijn in deze nare ziekte. Dat ze soms komen tekenen terwijl ze hondberoerd zijn en mij dat met een diep respect vervult.
En omdat dit voorlopig de laatste column is, houd ik het deze keer bescheiden bij 303 woorden.