Taaltalent

Als je net kanker hebt, krijg je van een grote schare ‘goedbedoelenden’ veel tips en adviezen en vooral titels van boeken die je in jouw situatie persé gelezen moet hebben. Persoonlijk word ik daar niet erg vrolijk van. Niet van de adviezen over hoe ik om zou kunnen gaan met mijn ziekte, noch van de aangeraden boeken die mij vast en zeker tot steun zouden kunnen zijn.
Het Toon Hermans Huis Maastricht beschikt over een uitgebreid informatie centrum met diverse folders over allerlei vormen van kanker en hun eventuele behandelingen. Deze informatie is zeker in het begin heel nuttig als je nog niets weet over jouw kanker. Als je net gedropt bent in Kankerland. Als je op je kop op een nieuwe planeet komt te staan. Daarnaast zijn er heel wat boeken op de markt die over kanker gaan. Voor elk wat wils. Uiteraard goede en minder goede boeken. Maar van de categorie ‘jezelf helen’ of ‘vredig sterven’ word ik eerlijk gezegd niet goed en zeker niet wijs.
Dit weekend las ik echter een geweldig boek, dat een uitzondering vormt op die spirituele regel. ‘Liefdesgeschiedenis’ van Bas van Putten gaat over een zoon die tot zijn ontzetting ziet wat kanker teweeg brengt in het huwelijk van zijn ouders. Het is een bikkelhard maar tegelijkertijd liefdevol geschreven boek van een schrijver, die taal hanteert als een fileermes. Deze schrijver vind ik briljant. Door het lezen van o.a. dit boek besef ik eens te meer dat ik eigenlijk geen schrijver ben, laat staan briljant. Ik schrijf over wat ik voel en op de manier zoals ik praat. Soms wil ik geweldig goed zijn. Hoe meer ik dat wil, hoe minder het lukt. Bij tijd en wijle erg frustrerend.
Die onmacht gaat me wel eens dwars zitten als ik boeken lees van wat in mijn ogen goede schrijvers zijn. Van Putten is een chirurg, een meedogenloze analyticus, een taaltalent. Hij is waarschijnlijk nog veel meer, maar in Liefdesgeschiedenis is hij gewoon een zoon. Een boze zoon, een teleurgestelde zoon. Een zoon die ziet dat zijn vader het laat af weten vanaf het moment dat de diagnose kanker valt bij de moeder. Dat die vader in niets, maar dan ook helemaal niets nog iets wenst te betekenen voor de langzaam stervende moeder. Het is een bitter verslag, maar ieder woord doet er toe. Het is het meest eerlijke boek dat ik tot dusver over kanker gelezen heb.

< terug