Lessen

In mijn laatste column schreef ik nogal euforisch over een film die ik net op tv  had gezien en die popster en columniste Ellen ten Damme volgde in een soort documentaire tijdens haar borstkankerproces. Dat niet iedereen mijn mening deelde, bleek een week later in het Toon Hermans Huis Maastricht, toen ik vanuit dat zelfde enthousiasme aan de koffietafel zat te vertellen waarom die film mij zo aan sprak.
Bijna iedereen had de film gezien, maar die zelfde film totaal anders beleefd. Er waren mensen bij die de film ronduit afschuwelijk hadden gevonden, die kotsmisselijk de kamer waren uitgelopen bij de beelden van de langzaan druppelende cytostatica in de arm van Ellen Ten Damme.  Alleen de herinnering aan hun eigen chemo kuur had hen al misselijk gemaakt. Anderen weer hadden de haar afknipscène vreselijk gevonden en waren gaan voelen of hun eigen haar nog wel echt vast zat. Ook was er iemand bij die hartgrondig zei: ‘bah…..daar heb je weer zo’n flinke vrouw, die dapper haar kankerproces te lijf gaat, nou….zo flink was ik dus niet en zal ik ook nooit worden.’ Ik werd er stil van en vond het bovendien erg flink van haar dat ze dat zo maar hard op durfde uit te spreken.
De mooiste les kreeg ik deze week. De dag na de druk bezochte kerstborrel in het Toon Hermans Huis Maastricht konden we video beelden bekijken die er op die avond waren gemaakt. Met een aantal gasten, leerlingen en vrijwilligers stonden we de beelden te bewonderen. De oh’s, ah’s en leuk’s waren niet van de lucht, tot het moment dat mijn eigen hoofd prominent in beeld verschijnt. Ik schrik me rot van wat ik zie en spontaan ontsnapt er aan mijn mond: ‘bah….wat zie ik er moe uit, jasses, wat een ouwe kop zeg!’
A, die naast mij staat zegt heel gedecideerd: ‘nou, ik heb mijn ouwe kop tenminste nog, de meeste ouwe koppen liggen al op het kerkhof.’
Tsja……daar sta je dan plotseling weer erg blij te wezen met je ouwe vermoeide  kop, want zo is het maar net: ik ben er tenminste nog.
Dank je wel A, ik hef mijn weer halfvolle glas op jou en alle andere kankerpatiënten en hun naasten, flink of niet, op naar een nieuw jaar!