Van de Schoonheid en de Troost

Zaterdagmorgen vroeg in mijn keuken. De keukenvloer geschrobd, Bach op de radio, een herfstzonnetje schijnt door het keukenraam, geur van groene zeep vermengt zich met koffiedamp, hond en poes aan mijn voeten, twee kranten liggen uitnodigend te wachten en dit meisje is intens gelukkig!
En ja……., sinds ik weet dat ik kanker heb is het glas bijna altijd half vol.
Enige maanden terug kreeg ik een gesigneerde cd van Ellen ten Damme (popster en columniste) met een briefje er bij cadeau. Zij had mijn boek: ‘je hebt kanker, maar je bent het niet’ gelezen en wilde mij een hart onder de riem steken, zoals dat heet. Enkele dagen terug zag ik haar film op tv in Het uur van de wolf , waar ze de kijker getuige laat zijn van enkele chemokuren en bestralingen, ze heeft namelijk borstkanker. Een uiterst sober en integer gefilmd document waarbij ik meer heb moeten huilen dan toen ik zelf net in mijn ‘ik heb kanker’ proces verkeerde. In deze film wint niet het drama, maar de vrouw die dapper en vol levenslust haar proces in stapt, want zo noem ik kanker krijgen altijd maar. Erg huilen moet ik bij het stukje waar ze haar eerste chemokuur ondergaat. Je ziet het gif langzaam via een buisje haar lijf in gaan.(indringend camerawerk omdat er niets anders te zien en te horen is dan dat druppelen van de cytostatica). Ze krijgt het koud en op dat moment geeft haar vriend haar stilzwijgend een Suske en Wiske. Ik heb dagen rond gelopen met de vraag waarom ik uitgerekend daar van huilen moest. Nog zo’n moment is als ze de scan in gaat en de camera alleen maar inzoomt op één oog. Je kijkt naar dat ene angstige, dappere oog. Een volgend moment van herkenning is als ze na de chemokuren in de tram zit en plotseling ziet hoe mooi die tram is. Een bijna overweldigende ervaring. Nog een scène waarbij ik vol schiet is die waar haar vriend na de eerste chemo haar haren gaat afknippen en het resultaat vreselijk is. Ze krijgen eerst beide de slappe lach en daarna niet meer. Begrijp me goed…. ik huil niet om het leed. Ik huil, denk ik om de schoonheid en de troost van de intimiteit die van die film uit gaat. Ik huil ook omdat ik toen niet huilen kon en nu wel.