Ergernis, verdriet, onmacht en ontspanning

Tot zover de ergernis. Verdriet voel ik omdat een  tekenleerling van mij (niet van het Toon Hermans Huis Maastricht) een einde aan haar leven maakte en ik dat maar niet op een rijtje krijg. Zoveel vragen en geen enkel antwoord. De rede knokt met het gevoel. Want ik voel me schuldig. Ik weet heus wel dat dit volstrekte onzin is, maar toch! Had ik niet méér kunnen doen? Had ik alerter moeten zijn? Hoe, wat en waarom? Zo jong…. zo mooi…zo getalenteerd, liefhebbende familie….. Heel raar is dat blijkt dat ik kennelijk als een soort computer, beelden van haar heb opgeslagen en die komen nu allemaal uit mijn overdrachtelijke printer gerold. Zo zie ik haar fietsen op een warme zomerdag naar de lesruimte met haar laatste schilderij achter op de rug gebonden, de beeldkant naar ons toe. Een overweldigend kleurrijk gezicht in een saaie straat. Ik rijd in een auto achter haar, draai het raampje open en brul: ‘Hé mevrouw, is dat prachtige schilderij ook te koop?’ Ze draait zich om en trakteert ons op een volle lach. Natuurlijk ben ik heel blij met deze  gestolde momentopnamen, maar tegelijkertijd ook zo intens verdrietig. Dan komen we vanzelf bij de onmacht. In het Toon Hermans Huis Maastricht heb ik mensen gekend die geen keus hadden, die gewoon graag hadden willen blijven leven. Die al blij waren geweest met enkele maanden verlenging. Dat is de wrange andere kant. In dat zelfde Toon Hermans Huis heb ik gisteren ook de ontspanning gevonden in de vorm van een uitgebreide massage. Ik was zo van de kaart, dat mijn kop maar bleef malen en malen. Ik ben daar op de massage tafel gaan liggen en heb me overgegeven aan de kalmerende handen van Anna, onze massagedocent. Na enkele minuten werd ik helemaal warm, wat in dagen niet meer het geval was geweest en na een uur was ik weer rustig in mijn hoofd. De enige gedachte was nog deze: ‘We weten zo veel….. en eigenlijk weten we niets, vooral niet van een ander!’