De collecte

Gevraagd werd of ook ik dit jaar wilde collecteren in de collecte week. Ik zei:’nee, ik heb geen tijd’, wat voor het grootste gedeelte waar was. Ik onderzocht mijn motieven wat betreft het kleinste gedeelte en kwam tot de conclusie dat ik het gewoonweg niet durfde.
Dus zei ik: ‘ja, ik doe het wel.’
Ik had meteen spijt, maar ik stond al met een bus in mijn hand.
Thuis gekomen nam ik mijn kleinkind van 9 maanden op mijn heup, leerde hem rammelen, wat hij erg leuk vond en ging op pad. De bus was bijna groter dan het hele kind, maar hij deed het geweldig. Oma verkocht er een handig verkooppraatje bij in de trant van: ‘dit is de jongste collectant van Nederland’ en bijna iedereen ging voor de bijl. Een wat oudere dame zei: ‘Jao, zoe kin ich het oach!’ Ik begreep gaandeweg dat ik mijn kleinkind aan het exploiteren was en dat ik behalve het goede doel ook mijn eigen laffe doel aan het dienen was. ‘s Avonds in de stad, zonder leuk menneke op mijn heup, was ik namelijk helemaal nergens meer. Met de massage docent van het Toon Hermans Huis Maastricht, die ook nog nooit gecollecteerd had, zouden wij de terrassen doen. Bij het eerste terras liep het zweet al over onze respectievelijke ruggen. Niet in kleine druppeltjes, maar in stralen. Bij het tweede terras kreeg ik na een paar genadeloze afwijzingen de neiging om te zeggen: ‘hopelijk krijgt u nooit kanker.’ Ik maakte mijn slecht bedoelde neiging niet waar. Bij terras drie in zicht kreeg ik het briljante idee om op het Preuvenement bij de pisbakken te gaan rammelen. Het werd, hoe verder de avond vorderde, een groot succes. Dat had vooral te maken met het feit dat we leerden met de soms bitse afwijzingen om te gaan. Dikke pakkenmeneren hadden plotseling geen geld, of ze kwamen straks wel terug, wat vaak niet het geval was. Zure mondjes liepen met een boog om ons heen en sommige zeiden: ‘Toon Hermans is toch al lang dood.’ We raakten bedreven in het in schatten van wie wel en wie niet iets zouden geven, durfden steeds meer en kregen er zo’n lol in dat we bijna niet meer te stoppen waren. De leuke, vaak ontroerende reacties, maakten de minder leuke ruimschoots goed. De uiteindelijke opbrengst was een volle bus en een leger ego, want dat collecteren is goed voor je ego, daar waren we het allemaal over eens.

Volgend jaar weer!

< terug