Momentopname

Ik had haar niet herkend. Niet herkend in die doodzieke aangetaste vrouw die de laatste maanden stilletjes aanwezig was, samen met haar man in een hoekje van de huiskamer van het Toon Hermans Huis Maastricht.
Ze hadden een dermate treurige uitstraling dat ik nooit wist wat ik tegen hen zeggen moest. Soms lachte ik wat verlegen naar de vrouw, want de dood dichtbij maakt verlegen.
De laatste keer dat ik haar zag was bij de presentatie van mijn kankerboekje. ‘Het is druk vandaag’, zei ze. ‘Ja’, beaamde ik, ‘het is druk.’ Meer wist ik niet te verzinnen. Korte tijd later werd ze opgenomen in het hospice, waar ze binnen enkele dagen stierf.
De man, die in het Toon Hermans Huis bleef komen, condoleerde ik met het verlies van zijn vrouw. Weer wist ik niets zinnigs te zeggen dan alleen maar dat, want de dood maakt ook sprakeloos. De man drukte stevig mijn hand, keek mij recht in de ogen en zei: ‘Een ding was een geluk, ze heeft uw boekje nog uitgekregen.’ Een koude rilling trok vanaf mijn stuitje omhoog naar mijn nek. Ik ben bepaald niet op mijn mondje gevallen, maar ik was met stomheid geslagen en vluchtte mijn tekenlokaal in.
De weken na haar dood werd de man spraakzamer. Hij vertelde dat ze 15 jaar lang iedere maandag naar Aken gingen om te winkelen, koffie te drinken en een hapje te gaan eten. Hij genoot nog zichtbaar na. Ze hadden een goed huwelijk gehad. Ook zijn verdriet deelde hij met ons, de leegte……, die pas na enkele weken kwam, die vreselijke eenzaamheid!
‘Het vliegt je aan’, zei hij, ‘het grijpt je plotseling bij de strot en wurgt je langzaan.’ Hij bracht zijn hand naar zijn hals en deed het ons voor. Ik huiverde.
Gelukkig kreeg hij behalve bij het Toon Hermans Huis ook veel steun van Venetia, vertelde hij verder. En plots wist ik het……, herkende ik dwars door de doodzieke en opgezwollen vrouw met de treurige ogen heen, de mooie en energieke vrouw, die meer dan 30 jaar had gewerkt bij de ijssalon in de Nieuwstraat. Die al mijn kinderen en later de kleinkinderen met een vriendelijk gezicht, had voorzien van een kinderijsje met parapluutje of een SevenUp float. Deze week nam hij een fotoalbum mee van hoe ze was! De man is blij dat ik haar herkend heb. Volgende week ga ik alsnog enkele regels voor haar in het Kankerboekje schrijven. Dat heeft hij mij gevraagd.

< terug